satreparatie

Televisietorens vormen sinds de komst van de Televisie in de jaren 50 een vertrouwd beeld. Net als de via de FM-band verspreide radioprogramma’s, is het bereik van televisiesignalen niet veel groter dan de zichtbare horizon. Buitenlandse televisieprogramma’s waren om die reden lange tijd voorbehouden aan kijkers in de grensstreken.

De komst van de kabelnetten vergrootte zowel het bereik van de buitenlandse stations als het aanbod dat in de huiskamer beschikbaar was. Met geavanceerde ontvangstapparatuur wisten de kabelexploitanten zwakke signalen over grote afstanden geschikt te maken voor distributie over hun netten. Geen wonder dat de kabel in Nederland al snel populair werd.

In grote landen en gebieden met veel heuvels en bergen zijn buitengewoon veel steunzenders vereist. In de jaren zeventig ontstond daarom het idee om satellieten te gaan gebruiken voor de verspreiding van omroepprogramma’s. Omroep satellieten bevinden zich in een denkbeeldige baan zo’n 36.000 km boven de evenaar, de Clarke Belt. Een satelliet die zich daar bevindt heeft een omlooptijd van 24 uur, waardoor deze voor een waarnemer op aarde ogenschijnlijk stil staat. Hierdoor is ontvangst mogelijk met vast uitgerichte antennes. We spreken van geostationaire satellieten. Voor Direct To Home (DTH) uitzendingen werden aanvankelijk speciale frequenties aangewezen. Aangezien de ruimte van de geostationaire baan beperkt is, zijn al in een vroeg stadium internationale afspraken gemaakt over het gebruik. Via de International Telecommunicatie Union ITU, een onderdeel van de VN, worden de plekken aan de Clarke Belt, de orbitposities, toegewezen.